Wierzę (i mam nadzieję), że wszyscy w pewnym momencie zadawaliśmy sobie to pytanie. To w istocie pytanie bardzo ważne, bo komercyjna i produkcyjna strona przemysłu odzieżowego potrafi przytłoczyć.
Każda rzecz Saudade rodzi się z miłości i intencji. Zaprojektowane przez Maykę i wytwarzane w sposób zrównoważony, każde ubranie powstaje z troską — z najszlachetniejszych naturalnych tkanin o wysokiej częstotliwości i we współpracy z twórcami, którzy podzielają nasze przekonanie, że to, jak coś powstaje, znaczy tyle samo, co to, co powstaje. Od nitki po ostatni szew każda decyzja jest zgodna z wizją Saudade: tworzyć piękno, które uzdrawia, czci ziemię i podnosi tych, którzy je noszą.
Przemysł Modowy
Przyjrzyjmy się najpopularniejszym tkaninom:
Poliester: 55%, Bawełna: 27%, Włókna celulozowe: 7%, Polipropylen: 4%, Nylon: 5%, Wełna: 1%
Poliester w swojej istocie to plastik — produkt ropy, węgla i wody, zaprojektowany dla taniości, nie dla świadomości. Jego produkcja pochłania ogromne ilości wody i chemikaliów — koszt, który po cichu absorbuje nasza planeta. A z każdym praniem mikroplastik trafia do wód, do ekosystemów i do ciał, w sposoby, które dopiero zaczynamy rozumieć.
Czysta, swobodnie płynąca woda jest jednym z naszych najświętszych zasobów. Każdy świadomy wybór, jaki podejmujemy — także to, co nosimy — jest głosem oddanym na świat, w którym chcemy żyć.
Dobra wiadomość jest taka, że natura już dała nam wszystko, czego potrzebujemy. Liczne włókna naturalne mogą całkowicie zastąpić materiały syntetyczne — i większość z nich oferuje znacznie lepszą jakość, trwałość i harmonię z ciałem. Mamy moc, by zbudować zrównoważony świat. Ubranie to jedno z najbardziej namacalnych miejsc, by zacząć.
Może warto zacząć od naszych zakupowych wyborów? Co lepiej leży na Twojej skórze — plastik czy włókna naturalne?
Ciężar Tego, Co Wyrzucamy
Co sekundę równowartość pełnej śmieciarki ubrań jest spalana lub zakopywana gdzieś na tej planecie. W skali świata przemysł modowy wytwarza co roku 92 miliony ton odpadów tekstylnych — liczba tak ogromna, że staje się niemal abstrakcją, dopóki nie wyobrazisz sobie gór wyrzuconej odzieży na chilijskiej pustyni Atacama, widocznych z kosmosu, ufarbowanych w kolory trendów minionego sezonu.
Fast fashion stworzyła świat, w którym ubranie traktuje się jak coś jednorazowego. Produkcja podwoiła się w ciągu ostatnich dwóch dekad, a przeciętna rzecz jest zakładana mniej niż dziesięć razy, zanim zostanie wyrzucona. Nie zawsze tacy byliśmy. I nie musimy tacy zostać.
Ręce Kryjące Się Za Metką
Na świecie jest około 40 milionów osób pracujących w przemyśle odzieżowym. Większość z nich to kobiety. Wiele zarabia mniej niż wynosi godna płaca — w niektórych największych krajach producenckich oznacza to mniej niż trzy dolary dziennie. Za niską ceną na metce ubrania z fast fashion prawie zawsze stoi człowiek, który zapłacił prawdziwy koszt.
Również dzieci są częścią tej niewidzialnej siły roboczej — na polach bawełny, w farbiarniach, w fabrykach bez okien. Nie dlatego, że ich rodzinom brakuje miłości, lecz dlatego, że system zbudowany na szybkości i taniości uczynił ich pracę niezbędną dla cudzego zysku.
W 2013 roku zawaliła się fabryka Rana Plaza w Bangladeszu. Zginęło 1134 pracowników odzieżowych. Tysiące zostały ranne. Pracownicy zgłaszali pęknięcia w budynku już dzień wcześniej. Kazano im wrócić mimo wszystko.
Dzielimy się tymi prawdami nie po to, by przygnieść, lecz dlatego, że świadomość jest pierwszą nicią zmiany. Kiedy wiemy, możemy wybierać inaczej. A każdy świadomy wybór — każde ubranie kupione z intencją — jest cichym, lecz mocnym aktem solidarności z ludźmi i planetą po drugiej stronie metki.
„Najbardziej zrównoważona rzecz to ta, która już wisi w Twojej szafie. Najbardziej rewolucyjny gest to wybierać dobrze.”
